Een beetje ronddwalend op mijn pc, raakte ik nog eens hier op mijn eigen weblog verzeild. En ik realiseerde me opeens dat ik echt al giga lang niets van me heb laten horen! (Schaam, schaam, schaam!) Ik heb het tegenwoordig ook zo druk en mijn dagen zijn zo vreselijk snel voorbij dat ik aan bloggen niet meer toekom.

Ik ben nog steeds aan het revalideren. Zit nu wel in de eindfase, maar ‘n paar processen zijn nog niet voldoende op de rit om het al los te laten. Eigenlijk heb ik elke dag wel xc3xadets op ‘t programma staan, in elk geval ‘s ochtends. De ene keer komt de huishoudelijke hulp poetsen en probeer ik te helpen door ‘n afwasje te doen of ‘n paar dingetjes te strijken. En 1x per week met haar naar de winkel voor de wekelijkse boodschapjes. Dan zijn er nog 2 ochtenden dat ik naar een activiteitencentrum ga, waar ik een kleine bijdrage probeer te leveren als lid van de redactie van het kwartaalblaadje van en voor clixc3xabnten. Op maandagmiddag en woensdagochtend is het dan tijd voor revalidatie.

Verder moet ik elke middag verplicht rusten. Dat betekent in mijn geval dat ik echt 1 1/2 – 2 uur slaap. Alleen op die manier kan ik de dag doorkomen zonder al te heftige emoties in de zin van woede-aanvallen of heftige huilbuien. Momenteel eet ik nog vrijwel elke avond bij mijn ouders omdat is gebleken dat zelf koken nog niet zo erg veilig gaat. Soms ben ik afgeleid en vergeet ik helemaal dat ik aan het koken was bijvoorbeeld. Er komt vanaf volgende week een vaste begeleidster die me o.a. daarmee zal gaan helpen. Maar ook bij regeldingen, formulieren invullen, weer sociale contacten opbouwen enz. zal zij mij gaan helpen.

Ook is intussen duidelijk dat ik een scootmobiel nodig zal gaan hebben. Ik kan momenteel zo’n 800 meter lopen, maar daarmee kom ik dus echt helemaal nergens, niet eens tot bij de dichtstbijzijnde winkel. Maar de gemeente wil de aanpassingen die daarvoor nodig zijn niet in het huis doen waar ik nu woon. Daar zijn namelijk txc3xa9 veel trappen en er moet een speciale stalling gebouwd worden voor de scootmobiel, met stroom enz. Ze willen wel een verhuisvergoeding geven en dan in een gelijkvloers appartement met lift een plekje maken waar de scootmobiel gestald en opgeladen kan worden. 
 

Inmiddels heb ik ‘n paar "scootlessen" gehad en dat voelde echt hxc3xa9xc3xa9rlijk. Kon mezelf eindelijk weer zelfstandig verplaatsen door bijv. het winkelcentrum van de stad. Het proces van het verhuizen zal nog wat tijd kosten: eerst een andere woning vinden en dan nog de hele verhuizing zelf natuurlijk. En eerlijk gezegd duurt het me veel te lang. Want ik wil nu eindelijk uit de gevangenis die mijn huisje zo langzaam is geworden.

Mijn leven is het afgelopen half jaar echt flink veranderd, ik heb keihard gewerkt en heb ook heel wat traantjes gelaten intussen. Maar de puzzelstukjes beginnen nu heel langzaam op hun plekje te vallen en dat geeft me wel weer een beetje moed. En ook het vertrouwen dat het wel goed zal gaan komen.

En ja, ik ben ook nog steeds rookloos. Al moet ik heel eerlijk toegeven dat ik de laatste paar weken opeens weer erg veel trekmomenten heb. Worteltjes en fruit bieden ook nu weer uitkomst. En bij elk momentje denk ik steeds: ach, ik heb soms ook wel trek in een ijsje, maar dan kan ik ook heeeeel goed overleven zxc3xb3nder, dus de trek in een sigaretje overleef ik ook wel zonder eraan toe te geven. 

Het meest frustrerend in mijn leventje nu????? De kilo’s die er maar aan blxc3xadjven komen en de beperkingen waardoor ik ze niet gewoon lekker eraf kan sporten (want mijn koppie weet wel dat dxc3xa1t gewoon dxc3xa9 oplossing zou zijn). En dat ik echt vervelend snel moe ben, daar kan ik maar niet aan wennen. En met snel bedoel ik xc3xa9cht snel!!! Maar ach………….er zijn erger dingen in het leven.