Drie essentixc3xable dingen voor geluk in ons leven zijn:
iets om te doen,
iets om lief te hebben
en iets om op te hopen.
( Joseph Addison)

Ik geloof dat ik alle 3 wel heb, maar toch voel ik me niet echt gelukkig. En dat ligt aan mezelf. Omdat ik mijn huidige situatie maar niet kan accepteren. In mij huist een drammerig klein en ontevreden kind dat steeds maar roept xe2x80x9cIk wil dit niet, ik wil niet meer zxc3xb3, ik wil zoals voorheen!!!!xe2x80x9d En hoe hard ik ook probeer, hoe goed ik ook om me heen kijk en mezelf keihard en zelfs boos toespreek, dat kleine xe2x80x9cMeiskexe2x80x9d houdt haar snater maar niet dicht. Om gxc3xa9k van te worden. (Word ik volgens omstanders zo nu en dan dus ook).

Hoe de situatie nu is? Ik zie er nog redelijk uit zoals vanouds, mits je de 15 kilo die er afgelopen anderhalf jaar zijn bijgekomen niet meetelt. Waar ik begin 2009 nog vol trots verkondigde dat ik EINDELIJK mijn streefgewicht van 60 kilo had bereikt, daar dendert mijn weegschaal nu gewoon door naar 75. Volgens velen misstaat het me niet, maar ik heb regelmatig het gevoel dat er nu toch wel hxc3xa9xc3xa9l veel Meiske vanuit de spiegel naar me staat te staren.

En dan zul je denken: ga dan sporten Meiske, dan komt dat allemaal in orde! Tja, dat denk ik dus ook de hele tijd, maar het sporten wil gewoon niet. Om de doodeenvoudige reden dat mijn lijf dat niet meer wil. Ik kan nog 500 meter lopen en dan kiep ik om, ik kan de trap niet meer in 1x op lopen, moet halverwege blijven staan om mijn pijnlijke benen even rust te gunnen voordat ik weer verder kan. Als ik een afwasje heb weggewerkt, dan moet ik xe2x80x98n half uur rusten voordat ik verder kan. Als ik xe2x80x98s ochtends heb gedoucht en mijn haren heb gewassen, dan kan ik me na het aankleden eigenlijk gelijk weer uitkleden om terug te gaan naar bed. Meestal laat ik mijn kleren toch maar aan en ga ik even op de bank liggen om te rusten, maar ik ben hoe dan ook te moe om meteen verder te gaan met iets anders.

Moe, moe en nog eens moe! Komt door het herseninfarct, zeggen de deskundigen. Wil ik niet geloven, zegt drammerig Meiske. Je moet nu gewoon even accepteren dat je al die dingen die je zo graag wilt nu niet kunt, zeggen de deskundigen. Wil ik niet accepteren, zegt drammerig Meiske.

Drammerig Meiske wil gewoon de trap 10 keer per dag op en af denderen om dit en dat en zus en zo nog snel even te pakken. Drammerig Meiske wil ook gezellig even naar de stad lopen om met een vriendin gezellig koffie te drinken op een terras of gezellig te winkelen. Drammerig Meiske wil koken, ondertussen telefoneren met xe2x80x98n andere vriendin xc3xa9n de tafel alvast dekken en dan heel kalm en fris aanzitten als het diner gereed is. Drammerig Meiske wil werken, centjes verdienen om leuke dingen mee te doen, ze wil rijden in een autootje, uitgaan in de weekenden, haar huishoudentje tussen de bedrijven door doen, er zijn voor haar ouders xc3xa9n voor haar kinderen. En bovenal wil drammerig Meiske vrolijk en gezellig zijn en alle geduld van de wereld hebben.

Maar of Meiske nu dramt of niet, zo ver komt ze niet. Zoals ik al zei: de trap gaat in slakkengang en in 2 etappes. De stad is te ver, daarvoor moet een sterk iemand haar met de rolstoel duwen (kracht is vereist om die 75 kg plus rolstoel dus ook berg-op geduwd moeten worden). Koffie drinken op een terras is nog steeds gezellig, maar al die prikkels vermoeien Meiske zxc3xb3 dat ze de neiging krijgt om ervan te gaan gillen. Kokenxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6je wil niet weten hoe ingewikkeld dat is. Meerdere pannen in de gaten moeten houden is een regelrechte crime. Dan moet er dus tussendoor echt geen telefoon meer gaan, want dan vergeet Meiske dat ze stond te koken en gaat het helemaal mis. Als het haar als lukt om een maaltje in elkaar te draaien voor zichzelf, dan is ze daarna te moe om het op te eten en gooit ze het alsnog maar weg. Daarom moet ik nu ook van de revalidatie-arts bij mijn ouders warm eten (@#^^^##$@D!!!!!).

Een autootje rijden is voorlopig uit den boze. Het is zelfs nog de vraag of ik over xe2x80x98n tijdje wel in een scootmobiel mag rijden. Ik schijn zo impulsief te reageren dat het wel eens gevaarlijk kon zijn om op die manier aan het verkeer deel te nemen. Uitgaanxe2x80xa6xe2x80xa6.tja, net als een terrasje eigenlijk txc3xa9 veel prikkels. Vooral de dag erna ben ik dan door pure moeheid niet meer te genieten. Moet dus wel een hxc3xa9le bijzondere avond zijn, anders is het de vergalde sfeer erna echt niet waard.
Huishoudenxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6gewoon niet te doen! Ik ben zo ver dat ik dus af en toen xe2x80x98n afwasje kan doen en dat ik zelf de was in de machine en droger doe (iedere keer xe2x80x98n trap op en af). En 1 keer per week doe ik boodschappen samen met mijn vader.
Er zijn voor ouders en kinderen zit er niet in. Zo ook met mijn vriend. Ik kan er niet/nauwelijks voor hen zijn, door mijn venijnige karakter als ik moe ben vraag ik enorm veel van hen en de pijn daarover voelen zij, maar ikzelf natuurlijk ook.

Wat ik dan wxc3xa9l doe? Nou, mezelf verzorgen dus, broodmaaltijden voor mezelf maken, handwerken, revalidatie (3x per week), spelletje op de pc en veel rusten.

Ja, ik hxc3xa9b dus iets om te doen (maar ik ervaar xe2x80x98t niet als bevredigend), ik hxc3xa9b iets om lief te hebben (maar door de wissel die mijn ziek zijn erop trekt is dat zeer zeker geen rooskleurige situatie meer) en ik heb iets om op te hopen (het mankeert daarbij aan een grote portie geduld waardoor het eerder wanhopen wordt).

Meiske ziet er intussen uit als xe2x80x9cHollands welvarenxe2x80x9d, maar ze voelt zich meestal gevangen. Gevangen in een lijf dat niet wil en kan, gevangen in een hoofd dat om xe2x80x98t minste of geringste in paniek raakt of uitflipt en gevangen in een huis waar het akelig leeg en stil is.

Ik zou daarom nog iets toe willen voegen aan de dingen die nodig zijn voor geluk:

de mogelijkheid om het positieve uit xc3xa9lke situatie te halen xc3xa9n te kunnen vasthouden.

Dat laatste lukt me helaas vaak niet xe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6. zucht!