Inmiddels woon ik op mijn nieuwe plekje. Nog niet alle dozen zijn uitgepakt en in het oude huis is nog het een en ander op te ruimen. Maar ik begin me al helemaal thuis te voelen op mijn nieuwe stek.

En tjaxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6.het uitzicht dat ik heb vanuit mijn woonkamer is echt een waar kadootje. Elke dag anders, een levend schilderij. Daar staart een vrouw graag wat langer voor naar buiten, in gedachten afdwalend en zo dus werk vergetend, maar 100% zeker genietend.

Hier een voorbeeldje van vandaag:

Vanmorgen bij het ontwaken, vond ik een sms-berichtje van mijn zus met de mededeling dat er een grote storing in de watervoorziening is in een groot deel van Zuid Limburg. Nog niet echt bij de tijd vraag ik me eerst verbaasd af wat ik nou met deze mededeling moet. Maar tegen de tijd dat ik op het toilet zit begint tot me door te dringen dat water toch wel een belangrijk deel van mijn leven is. En niet alleen van het mijne natuurlijk.

De gedachte dat dit gewoon een hele grote test is om te zien hoe goed wij (ik, jij, inwoners van Zuid Limburg, Nederlanders, Europeanen) op een ramp zijn voorbereid, dringt zich al snel aan mij op. Of dat eraan ligt dat mijn gedachten soms hele andere kanten op gaan dan die van vele anderen????? Doet er eigenlijk niet toe, want ik moet helaas net zo snel concluderen dat xc3xadk in elk geval nxc3xadet goed ben voorbereid. Toevallig heb ik 1 fles Evian in de koelkast staan en ook nog xe2x80x98n fles bubbeltjeswater. Beide van toen het stukken warmer was en er ijverige klusploegen in mijn nieuwe flatje aan xe2x80x98t werk waren. En ook in mijn waterkoker zit nog wel genoeg water voor xe2x80x98n kopje Nescafxc3xa9 (ben nu toch al reclame aan xe2x80x98t maken, dan meteen maar gxc3xb3ed he). Maar verder????? Tjaxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6als deze storing langer gaat duren kan ik mijn binnenkant prima nat houden met cola, bitterlemon, melk en xe2x80x98n yoghurtdrankje. Maar dat lijkt me dan toch wel wat plakkerig worden om ook de buitenkant van wat vocht te voorzien. En wat als ik nou eens pasta wil koken. Kijk, een aardappeltje kun je nog bakken of frituren, maar pasta zonder water??? En dan kom je uiteindelijk wel uit bij het punt spijsvertering en de manier waarop wij luxe paardjes van xe2x80x98t menselijk ras daarmee om gaan.

Ik heb nooit geklokt hoe lang ik op xe2x80x98t toilet zit voor xe2x80x98n doodordinaire plas, maar in elk geval lang genoeg voor al deze gedachten. En ik merk dat ik toch lichtelijk opgelucht adem haal als blijkt dat ik het toilet nog gewoon kan doorspoelen. En xe2x80x98n paar tellen later blijkt dat er ook nog water uit de kraan komt. Pieuw, kom ik dxc3xa1xc3xa1r ff goed vanaf zeg!

Maar tja, Meiskes nieuwsgierigheid is nu wel geprikkeld en ze duikt dan ook snel achter haar pc’tje op zoek naar nieuws over deze storing. Er verschijnt rap een kort berichtje op het beeldscherm en er zijn al 2 reacties van lezers achtergelaten. Ook dxc3xa1xc3xa1r is Meiske nieuwsgierig naar. Ik verwacht iets in de strekking van xe2x80x9chet was heel vervelend om te ontdekken dat we geen water hadden vanochtend, maar inmiddels zijn de problemen (ver) opgelost en we prijzen de watermaatschappij voor deze goede servicexe2x80x9d. Maar met grote ogen van verbazing lees ik allerlei gemopper over klungelig gedrag van de watermaatschappij en dat ze als het ware de afhankelijke burger financieel afzetten.

Misschien zit daar wel een bron van waarheid in. Ze maken inderdaad een soort tijdschriftje dat mij toch niet genoeg kan boeien om het daadwerkelijk te lezen. Daarop zou bezuinigd kunnen worden waarschijnlijk. En ik weet ook niet hoeveel het nu concreet kost om xe2x80x98n liter schoon drinkwater uit de kraan te laten komen. Ik kan daardoor dus ook niet tot conclusies komen of ik teveel ervoor betaal. Dus misschien wordt dit xe2x80x9cvisjexe2x80x9d te duur betaald en misschien worden alle werknemers van deze maatschappij te hoog ingeschaald. Dus misschien hebben deze critici helemaal gelijk met hun bozige reacties. Maar voor mij blijft de conclusie dat we op het gebied van schoon drinkwater toch wel rijkelijk in onze behoeften worden voorzien. En dat we juist op dit vlak ook heel kwetsbaar zijn.

In mijn ogen is dankbaarheid hier meer op zxe2x80x99n plaats dan gemopper. Dankbaarheid xc3xa9n de moed om de hand in eigen boezem te steken als we concluderen dat we niet echt goed zijn voorbereid op een storing in deze voorziening. En dan heb ik het nog niet eens over een echte ramp!

Elke dag een draadje is een hemdsmouw in een jaar. Volgens mijn vader een uitspraak die mijn oma (zijn moeder) vaak bezigde. Ik kan het me niet herinneren. Kan me eigenlijk maar 1 kleine momentopname herinneren, was te klein voor echte herinneringen denk ik.

Maar goed, we hadden het over draadjes en mouwen. En daarop verder bordurend kan ik melden dat ik momenteel met 2 soorten draadjes bezig ben. (Zuchtxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6.moet ik nu dat borduurdraadje van de vorige zin ook nog meenemen? Dan zijn xe2x80x98t er opeens al 3xe2x80xa6.gnagna).

1 van mijn draadjes is een echt wollen draadje. Eentje waarmee ik al een poosje aan het breien ben. Garen dunner dan stopgaren in de kleur appeltjesgroen. Het wordt een omslagdoek voor mijn moeder. En dat is dus geen hemdsmouw, maar het vordert wel net zo langzaam. Te weinig tijd, te weinig rust. Maar vanmiddag heb ik er toch weer even tijd voor gehad, terwijl ik zat te wachten in mijn flatje.

Intussen is het schilder-en behangwerk klaar en de vloerbedekking ligt ook al. En het is eigenlijk al heel mooi, ook al is het er voor de rest nog kaal. Er staan zelfs al 2 verhuisdozen in de berging aldaar. Kan de inhoud alleen nog nergens kwijt. Wat dat betreft is er daar voor mij heel even niet zo veel te doen. Maar moest er toch zijn, want ze zouden de scootmobiel komen brengen vandaag. Spannenddddd!!!!

Zou xe2x80x98t me gaan lukken om dat ding die stijle helling naar de fietsenkelder af te rijden? En het parkeren in mijn privxc3xa9-stalling? En dan zou ik ook nog ermee naar mijn ouders rijden om aldaar te eten. Heb tijdens het oefenen op eigen terrein gereden en ook xe2x80x98n stukje stoep en voetgangersdomein, maar het fietspad was nog een soort van onontgonnen gebied voor me. Zou xe2x80x98t me lukken?

Nou, het xc3xads gelukt! De stijle helling, het parkeren, het fietspad, alles. En het voelde zo ontzettend goed! Als iemand me dit anderhalf jaar geleden had voorspeld, dan had ik erom gelachenxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6Meiske op een scootmobielxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6.dacht ut niet!!! Maar tja, toen wist ik nog niet dat ik een tweede herseninfarct zou krijgen en dat ik echt niet meer verder kon lopen dan xe2x80x98n kleine 600 meter. Maar na xe2x80x98n jaar dagelijkse confrontatie wil het wel lukken om dat toch te geloven. En de scoot werd dan ook juichend (zij het in stilte) ontvangen. Geen hemdsmouw, nee, maar wel een heuse scoot!!! Lang leve de mobiele mens! En lang leve de WMO die van mij weer een mobiel mens heeft gemaakt.

De situatie rondom de flat vordert ook langzaam maar gestaag. Dankzij de lieve schatten die me aan alle kanten waar mogelijk helpen. En daardoor ben ik nu eindelijk zover dat ik ben kunnen beginnen met het inpakken van mijn spulletjes.

Vroeger zouden de dingen parallel hebben gelopen. Uurtje naar de doe-xe2x80x98t-zelf-winkel om behang uit te zoeken, uurtje behang plakken, xe2x80x98s avonds nog xe2x80x98n doosje inpakken en tussendoor mensen aansturen, opvangen en misschien ook wel opHangen (tjaxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6..veel tegelijk doen maakte me toen al niet de allervriendelijkste vrouw ter wereld). Tegenwoordig kan ik me dus echt nog maar op 1 ding tegelijk concentreren. Moet ik in de flat wachten op de timmerman die een nieuwe deur moet komen plaatsen? Prima. Maar verwacht dan niet dat ik ondertussen kan nadenken over de kleur die de gordijnen moeten krijgen of wat ik behalve die nieuwe bank nog meer in de woonkamer zou willen plaatsen.

Frustrerend soms, vooral voor mezelf. Want ook al heb ik intussen de situatie zover geaccepteerd dat ik geloof in de noodzaak van een scootmobiel, op sommige vlakken kan ik maar niet aan mijn andere ik wennen. Dat ik opeens tot het ras behoor dat nog maar 1 ding tegelijk kan bijvoorbeeld. Of dat ik, in mijn ogen, simpele dingen als behangen niet meer zelf kan. Niet dat ik zoxe2x80x99n baan niet zou kunnen inpappen en tegen de muur aan zou kunnen plakken hoor. Maar wiebelend op het laddertje, steun zoekend en vindend met mijn kniexc3xabn en xe2x80x98n elleboog, ondertussen de plakkerige baan zo houdend dat ie niet beschadigd en ook niet voortijdig op een foute plek op de muur beland, dxc3xa1t zou ik niet meer kunnen. En al zeker geen 40 keer. Dan zou ik mezelf achter het behang geplakt hebben waarschijnlijk. En met xe2x80x98n beetje pech zou er een nieuwe huurder zijn die dan met alle plezier nog een laagje cement erover heen zou uitstrijken om de bulten te egaliseren.

Maar hoe dan ook, met alle hulp, met frustratie, met huilbuien xc3xa9n lachbuien en met allerlei draadjes begint de boel langzaam duidelijke vormen aan te nemen. De verhuisdatum is intussen echt vastgelegd. De 30e van deze maand zal het gaan gebeuren. Ik verkeer in de luxe situatie dat ik het rustig aan kan doen, de boel hoeft niet meteen helemaal leeg. We zullen dus eerst de allerbelangrijkste dingen verhuizen. Zodat ik echt in de flat kan gaan leven. En daarna ga ik dan in stukjes en beetjes de achtergebleven spullen sorteren, alsnog meenemen, weggeven (de kinderen hebben intussen de leeftijd om langzaam richting een eigen plekje te gaan denken, dus er zal nog wel iets aan die kant gebruikt kunnen worden waarschijnlijk) of aan de rommelmarkt weggeven.

En heel langzaam begin ik vrede te krijgen met elke dag zoxe2x80x99n draadje waar mijn oma het over had. Zou wijsheid dan txc3xb3ch met de jaren komen?!?!?!

Heel even een snelle en super korte blog van mij.

Heb xe2x80x98n pittig half jaar achter de rug. Daardoor geen energie over gehad om hier te schrijven.

Heb nu een andere woning toegewezen gekregen. Ben, met hulp van ontzettend lieve vrienden, bezig er een mooi plekje van te maken.

Het is er gelijkvloers, dus dat betekent minder energieverspilling aan die ellendige trappen elke dag. En komende vrijdag met ik een scootmobiel gaan aanmeten. Dan word ik eindelijk weer mobiel en daarin een flink stuk zelfstandiger.

Nog even een hectische tijd nu. Maar als ik straks lekker in mijn nieuwe woning gesetteld ben, dan kom ik terug. Dat beloof ik!!!

Lieve groetjes,
Meiske

Een beetje ronddwalend op mijn pc, raakte ik nog eens hier op mijn eigen weblog verzeild. En ik realiseerde me opeens dat ik echt al giga lang niets van me heb laten horen! (Schaam, schaam, schaam!) Ik heb het tegenwoordig ook zo druk en mijn dagen zijn zo vreselijk snel voorbij dat ik aan bloggen niet meer toekom.

Ik ben nog steeds aan het revalideren. Zit nu wel in de eindfase, maar ‘n paar processen zijn nog niet voldoende op de rit om het al los te laten. Eigenlijk heb ik elke dag wel xc3xadets op ‘t programma staan, in elk geval ‘s ochtends. De ene keer komt de huishoudelijke hulp poetsen en probeer ik te helpen door ‘n afwasje te doen of ‘n paar dingetjes te strijken. En 1x per week met haar naar de winkel voor de wekelijkse boodschapjes. Dan zijn er nog 2 ochtenden dat ik naar een activiteitencentrum ga, waar ik een kleine bijdrage probeer te leveren als lid van de redactie van het kwartaalblaadje van en voor clixc3xabnten. Op maandagmiddag en woensdagochtend is het dan tijd voor revalidatie.

Verder moet ik elke middag verplicht rusten. Dat betekent in mijn geval dat ik echt 1 1/2 – 2 uur slaap. Alleen op die manier kan ik de dag doorkomen zonder al te heftige emoties in de zin van woede-aanvallen of heftige huilbuien. Momenteel eet ik nog vrijwel elke avond bij mijn ouders omdat is gebleken dat zelf koken nog niet zo erg veilig gaat. Soms ben ik afgeleid en vergeet ik helemaal dat ik aan het koken was bijvoorbeeld. Er komt vanaf volgende week een vaste begeleidster die me o.a. daarmee zal gaan helpen. Maar ook bij regeldingen, formulieren invullen, weer sociale contacten opbouwen enz. zal zij mij gaan helpen.

Ook is intussen duidelijk dat ik een scootmobiel nodig zal gaan hebben. Ik kan momenteel zo’n 800 meter lopen, maar daarmee kom ik dus echt helemaal nergens, niet eens tot bij de dichtstbijzijnde winkel. Maar de gemeente wil de aanpassingen die daarvoor nodig zijn niet in het huis doen waar ik nu woon. Daar zijn namelijk txc3xa9 veel trappen en er moet een speciale stalling gebouwd worden voor de scootmobiel, met stroom enz. Ze willen wel een verhuisvergoeding geven en dan in een gelijkvloers appartement met lift een plekje maken waar de scootmobiel gestald en opgeladen kan worden. 
 

Inmiddels heb ik ‘n paar "scootlessen" gehad en dat voelde echt hxc3xa9xc3xa9rlijk. Kon mezelf eindelijk weer zelfstandig verplaatsen door bijv. het winkelcentrum van de stad. Het proces van het verhuizen zal nog wat tijd kosten: eerst een andere woning vinden en dan nog de hele verhuizing zelf natuurlijk. En eerlijk gezegd duurt het me veel te lang. Want ik wil nu eindelijk uit de gevangenis die mijn huisje zo langzaam is geworden.

Mijn leven is het afgelopen half jaar echt flink veranderd, ik heb keihard gewerkt en heb ook heel wat traantjes gelaten intussen. Maar de puzzelstukjes beginnen nu heel langzaam op hun plekje te vallen en dat geeft me wel weer een beetje moed. En ook het vertrouwen dat het wel goed zal gaan komen.

En ja, ik ben ook nog steeds rookloos. Al moet ik heel eerlijk toegeven dat ik de laatste paar weken opeens weer erg veel trekmomenten heb. Worteltjes en fruit bieden ook nu weer uitkomst. En bij elk momentje denk ik steeds: ach, ik heb soms ook wel trek in een ijsje, maar dan kan ik ook heeeeel goed overleven zxc3xb3nder, dus de trek in een sigaretje overleef ik ook wel zonder eraan toe te geven. 

Het meest frustrerend in mijn leventje nu????? De kilo’s die er maar aan blxc3xadjven komen en de beperkingen waardoor ik ze niet gewoon lekker eraf kan sporten (want mijn koppie weet wel dat dxc3xa1t gewoon dxc3xa9 oplossing zou zijn). En dat ik echt vervelend snel moe ben, daar kan ik maar niet aan wennen. En met snel bedoel ik xc3xa9cht snel!!! Maar ach………….er zijn erger dingen in het leven.

Vandaag kan ik melden dat er toch vooruitgang in mijn situatie zit. Het zijn echt minimale stapjes, maar ze zxc3xadjn er in elk geval. In de thuissituatie merk ik dat nog niet zo heel erg, maar bij de fysiotherapie is het wel beter meet-en zichtbaar.

Toen ik aan de fysiotherapie begon, kon ik op de hometrainer met pijn en moeite 5 minuten fietsen op level 2. Gaandeweg is dat uitgebreid naar 10 minuten en vorige week ben ik gestart met 10 minuten op level 3. Ik heb er nog de nodige te gaan hoor. Omdat hier nogal wat heuvels en dalen zijn gaat men ervan uit dat je level 8 moet kunnen volhouden. Nu kost level 3 me nog dusdanig veel moeite dat het voorlopig nog niet opgeschroefd kan worden, maar er is dus wel vooruitgang.

De legpress ben ik begonnen met 3x10x15kg. Zit nu op 4x10x20kg. Dan is er nog xe2x80x98n oefening voor de armen (weet ff de naam niet) en daarbij ben ik gevorderd van 3x10x2,5kg naar 4x15x3kg. En de buikspieroefening (crunshes met zoxe2x80x99n hoofdsteunding) van 4×5 naar 4×7.

Het betekent wel dat ik de middag en dag erna spierpijn heb en meer moeite heb om de trappen op te komen, maar ik dxc3xb3e xe2x80x98t wel!

En als ik braaf mijn middagdutje van 1-1,5 uur doe, dan kan ik het redelijk goed volhouden door de dag. En met volhouden bedoel ik dan dat ik dus voor mezelf kan zorgen en mezelf kan bezighouden zoals in de vorige log beschreven is.

Minimale vooruitgang, maar wel gestaag, dus wie weet waar ik nog ooit eens terecht zal gaan komen. Maar om dat op een prettige manier te kunnen ontdekken moet ik nxc3xba eerst mijn middagdutje gaan doen. Truste dus!!!

Drie essentixc3xable dingen voor geluk in ons leven zijn:
iets om te doen,
iets om lief te hebben
en iets om op te hopen.
( Joseph Addison)

Ik geloof dat ik alle 3 wel heb, maar toch voel ik me niet echt gelukkig. En dat ligt aan mezelf. Omdat ik mijn huidige situatie maar niet kan accepteren. In mij huist een drammerig klein en ontevreden kind dat steeds maar roept xe2x80x9cIk wil dit niet, ik wil niet meer zxc3xb3, ik wil zoals voorheen!!!!xe2x80x9d En hoe hard ik ook probeer, hoe goed ik ook om me heen kijk en mezelf keihard en zelfs boos toespreek, dat kleine xe2x80x9cMeiskexe2x80x9d houdt haar snater maar niet dicht. Om gxc3xa9k van te worden. (Word ik volgens omstanders zo nu en dan dus ook).

Hoe de situatie nu is? Ik zie er nog redelijk uit zoals vanouds, mits je de 15 kilo die er afgelopen anderhalf jaar zijn bijgekomen niet meetelt. Waar ik begin 2009 nog vol trots verkondigde dat ik EINDELIJK mijn streefgewicht van 60 kilo had bereikt, daar dendert mijn weegschaal nu gewoon door naar 75. Volgens velen misstaat het me niet, maar ik heb regelmatig het gevoel dat er nu toch wel hxc3xa9xc3xa9l veel Meiske vanuit de spiegel naar me staat te staren.

En dan zul je denken: ga dan sporten Meiske, dan komt dat allemaal in orde! Tja, dat denk ik dus ook de hele tijd, maar het sporten wil gewoon niet. Om de doodeenvoudige reden dat mijn lijf dat niet meer wil. Ik kan nog 500 meter lopen en dan kiep ik om, ik kan de trap niet meer in 1x op lopen, moet halverwege blijven staan om mijn pijnlijke benen even rust te gunnen voordat ik weer verder kan. Als ik een afwasje heb weggewerkt, dan moet ik xe2x80x98n half uur rusten voordat ik verder kan. Als ik xe2x80x98s ochtends heb gedoucht en mijn haren heb gewassen, dan kan ik me na het aankleden eigenlijk gelijk weer uitkleden om terug te gaan naar bed. Meestal laat ik mijn kleren toch maar aan en ga ik even op de bank liggen om te rusten, maar ik ben hoe dan ook te moe om meteen verder te gaan met iets anders.

Moe, moe en nog eens moe! Komt door het herseninfarct, zeggen de deskundigen. Wil ik niet geloven, zegt drammerig Meiske. Je moet nu gewoon even accepteren dat je al die dingen die je zo graag wilt nu niet kunt, zeggen de deskundigen. Wil ik niet accepteren, zegt drammerig Meiske.

Drammerig Meiske wil gewoon de trap 10 keer per dag op en af denderen om dit en dat en zus en zo nog snel even te pakken. Drammerig Meiske wil ook gezellig even naar de stad lopen om met een vriendin gezellig koffie te drinken op een terras of gezellig te winkelen. Drammerig Meiske wil koken, ondertussen telefoneren met xe2x80x98n andere vriendin xc3xa9n de tafel alvast dekken en dan heel kalm en fris aanzitten als het diner gereed is. Drammerig Meiske wil werken, centjes verdienen om leuke dingen mee te doen, ze wil rijden in een autootje, uitgaan in de weekenden, haar huishoudentje tussen de bedrijven door doen, er zijn voor haar ouders xc3xa9n voor haar kinderen. En bovenal wil drammerig Meiske vrolijk en gezellig zijn en alle geduld van de wereld hebben.

Maar of Meiske nu dramt of niet, zo ver komt ze niet. Zoals ik al zei: de trap gaat in slakkengang en in 2 etappes. De stad is te ver, daarvoor moet een sterk iemand haar met de rolstoel duwen (kracht is vereist om die 75 kg plus rolstoel dus ook berg-op geduwd moeten worden). Koffie drinken op een terras is nog steeds gezellig, maar al die prikkels vermoeien Meiske zxc3xb3 dat ze de neiging krijgt om ervan te gaan gillen. Kokenxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6je wil niet weten hoe ingewikkeld dat is. Meerdere pannen in de gaten moeten houden is een regelrechte crime. Dan moet er dus tussendoor echt geen telefoon meer gaan, want dan vergeet Meiske dat ze stond te koken en gaat het helemaal mis. Als het haar als lukt om een maaltje in elkaar te draaien voor zichzelf, dan is ze daarna te moe om het op te eten en gooit ze het alsnog maar weg. Daarom moet ik nu ook van de revalidatie-arts bij mijn ouders warm eten (@#^^^##$@D!!!!!).

Een autootje rijden is voorlopig uit den boze. Het is zelfs nog de vraag of ik over xe2x80x98n tijdje wel in een scootmobiel mag rijden. Ik schijn zo impulsief te reageren dat het wel eens gevaarlijk kon zijn om op die manier aan het verkeer deel te nemen. Uitgaanxe2x80xa6xe2x80xa6.tja, net als een terrasje eigenlijk txc3xa9 veel prikkels. Vooral de dag erna ben ik dan door pure moeheid niet meer te genieten. Moet dus wel een hxc3xa9le bijzondere avond zijn, anders is het de vergalde sfeer erna echt niet waard.
Huishoudenxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6gewoon niet te doen! Ik ben zo ver dat ik dus af en toen xe2x80x98n afwasje kan doen en dat ik zelf de was in de machine en droger doe (iedere keer xe2x80x98n trap op en af). En 1 keer per week doe ik boodschappen samen met mijn vader.
Er zijn voor ouders en kinderen zit er niet in. Zo ook met mijn vriend. Ik kan er niet/nauwelijks voor hen zijn, door mijn venijnige karakter als ik moe ben vraag ik enorm veel van hen en de pijn daarover voelen zij, maar ikzelf natuurlijk ook.

Wat ik dan wxc3xa9l doe? Nou, mezelf verzorgen dus, broodmaaltijden voor mezelf maken, handwerken, revalidatie (3x per week), spelletje op de pc en veel rusten.

Ja, ik hxc3xa9b dus iets om te doen (maar ik ervaar xe2x80x98t niet als bevredigend), ik hxc3xa9b iets om lief te hebben (maar door de wissel die mijn ziek zijn erop trekt is dat zeer zeker geen rooskleurige situatie meer) en ik heb iets om op te hopen (het mankeert daarbij aan een grote portie geduld waardoor het eerder wanhopen wordt).

Meiske ziet er intussen uit als xe2x80x9cHollands welvarenxe2x80x9d, maar ze voelt zich meestal gevangen. Gevangen in een lijf dat niet wil en kan, gevangen in een hoofd dat om xe2x80x98t minste of geringste in paniek raakt of uitflipt en gevangen in een huis waar het akelig leeg en stil is.

Ik zou daarom nog iets toe willen voegen aan de dingen die nodig zijn voor geluk:

de mogelijkheid om het positieve uit xc3xa9lke situatie te halen xc3xa9n te kunnen vasthouden.

Dat laatste lukt me helaas vaak niet xe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6. zucht!